Yetîm Sevindirmek

“On” yaşında bir çocuk, zamanı seâdette,
Kaybetti babasını kâfirlerle bir harpte.

Adı "Abdullah" olup, çok mahzûn hâli vardı.
Oynayan çocuklara, bakar bakar ağlardı.

Peygamber Efendimiz geçiyorken o yerden,
“Abdullah”ı gördü ve yaklaştı ona hemen.

Buyurdu: (Evlâdım sen, niçin oynamıyorsun?
Ve niçin bir kenara çekilmiş ağlıyorsun?)

Dedi ki: (Şehîd oldu bir cenkte benim babam.
Bu yüzden onlar gibi sevinip oynıyamam.)

Resûlullah, şefkatle sordu ki ona yine:
(Sen kardeş olur musun Hasan ve Hüseyin'e?)

Çocuk (Evet) deyince, sordu ki sonra şunu:
(İster misin olasın Peygamberin torunu?)

Sevinip, (Çok isterim) deyince de Abdullah,
O zaman buyurdu ki yetîme Resûlullah:

(Ey Abdullah, öyleyse torunumsun sen benim.
Haydi gel, tut elimden, bizim eve gidelim.)

Abdullah, o Server'in bir elinden tutarak,
Yürüdü Onun ile çok sevinçli olarak.

Sevgili Peygamberin evinde çok mutluydu.
Yetîmliği unutmuş, artık ağlamıyordu.

Sonra güzel bir kaftan giyinip üzerine,
Resûl’den izin alıp, geldi oyun yerine.

Lâkin ağlamıyor ve sevinçten hopluyordu.
(Ben, Peygamberimizin torunuyum) diyordu.

Çocuklar, Abdullah'ın yanına seğirterek,
Ona şöyle dediler çok gıbta eyliyerek:

(Ey Abdullah, bizler de keşke yetîm olsaydık.
Kavuştuğun şerefe biz dahî kavuşsaydık.)

“Hazreti Âişe” de anlatır ki şöyle hem:
Benimle otururdu bir gece Fahr-i âlem.

Başını, kucağıma koyuverdi bir ara.
Ben “Ay”a bakıyordum, O ise “Yıldızlar”a.

Resûl’ün nûr cemâli, "Dolunay"a nazaran,
Daha parlak ve nûrlu göründü bana o an.

Kendimi tutamayıp, ağlamaya başladım.
Damladı nûr yüzüne, iki damla gözyaşım.

O zaman buyurdu ki o Resûl-i müctebâ:
(Yâ Âişe, ne için ağlıyorsun acabâ?)

Dedim: (Yâ Resûlallah, Ay'a baktım ve lâkin,
Ay’dan nûrlu göründü, bana senin cemâlin.

Senin güzelliğini görmekten mahrûm olan,
Kimseleri düşünüp, ağlıyorum ben şu an.)

Allah'ın Peygamberi buyurdu: (Doğru dersin.
Ve lâkin bu husûsta niçin hayret edersin?

Zîrâ ay ve güneşin nûrunu da evvelâ,
Bil ki, benim nûrumdan yarattı Hak teâlâ).

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Herkese Lâzım Olan Îmân) kitâbı dört kısımdan meydâna gelmiştir:

I. kısım; Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin (İ’tikâdnâme) kitâbının tercemesidir. (Hadîs-i Cibrîl) adı verilen; islâmın beş şartını ve îmânın altı şartını anlatan bir hadîs-i şerîfin açıklamasıdır. Ayrıca Şerefüddîn Yahyâ Münîrinin iki mektûbu, Allahü teâlâ vardır, birdir, konuları vardır.

II. kısım; (Müslimânlık ve Hıristiyanlık) kitâbıdır. Burada Peygamberler, kitâblar, dinler, (Yehûdîlik, hıristiyanlık ve islâmiyyet) hakkında bilgi verilmekde, Hakîkî bir müslimân olmanın şartları açıklanmakda, müslimânlığa hayran olanların sözleri ile, (42) tane başka din mensûbu iken islâmiyyeti seçen zâtların hayâtları anlatılmakdadır.

III. kısım; (Kur’ân-ı Kerîm ve Bugünkü Tevrât ve İncîller) kitâbıdır. Burada, bugünkü Tevrât ve İncîller hakkında bilgi verilmekde, Kitâb-ı Mukaddesdeki hatâlar îzâh edilmekde, Kur’ân-ı Kerîmin son ve değişmiyen kitâb olduğu ilmî olarak anlatılmakdadır. Ayrıca Muhammed aleyhisselâmın mu’cîzeleri, fazîletleri, güzel ahlâk ve âdetleri anlatılmakdadır.

IV. kısım; (İslâm Dîni ve Diğer Dinler) kitâbıdır. Burada islâm dîninin vahşet dîni olmadığı, hakîkî müslimânın câhil olmadığı, ilkel dinler, semâvî dinler, islâmiyyetde felsefe olamıyacağı konuları açıklanmakdadır.

Resûlullah efendimiz "sallallahü aleyhi ve sellem", onun geleceğini müjdelemişti. İmâm-ı Süyûtî (Cem'ul cevâmi') kitabında, bu hadis-i şerifi, İbni Mes'ûd Abdürrahman ibni Yezîdden, O da Hazret-i Câbirden rivayet ederek bildiriyor: (Ümmetimden Sıla isminde biri gelir. Onun şefaati ile, çok çok kimseler Cennete girer.) (Sıla), birleştirici demektir. Tasavvufu fıkh bilgileri ile birleştirdiği için bu ism, İmâm-ı Rabbânî hazretlerine verildi. Zamanın âlimleri, Ona bu ism ile hitâb eylediler. Kendisi de, oğlu Muhammed Mâsuma yazdığı bir mektûbda, (Beni iki derya arasında sıla yapan Rabbime hamd ederim) diye buyurmaktadır.