Cehennemdeki mü'minler

Mâlik tâlîmât verir görevli bir meleğe:
(Cehennem perdesini Cibrîl'e kaldır!) diye.

Perde aralanınca, azâb çeken mü'minler,
“Cebrâil”i görerek, pek fazla sevinirler.

Ve derler ki: (Ey Mâlik, kim ki bu sâhib-kemâl,
Zîrâ biz, hiç görmedik böyle güzel bir cemâl.)

Der ki: (Bu Cibrîl'dir ki, sâhibtir çok haslete.
Vahiy getirir idi hazret-i Muhammed'e.)

Onlar, Resûlullah'ın ismini duyar duymaz,
Hep birden bağırarak ederler şöyle niyâz:

(Ey Cebrâil, Resûl’e bir selâm ilet bizden.
Ve âcil haber götür Ona şu hâlimizden.)

Cibrîl, üzüntü ile oradan ayrılarak,
Huzûr-u ilâhîye varır mahzûn olarak.

Hak teâlâ, Cibrîl'e sorar ki şu suâli:
(Ümmet-i Muhammed'in nasıldır şimdi hali?)

O der ki: (Çok fenâdır, hepsi ateş içinde.
Yanmış her tarafları Cehennem ateşinde.)

Hak teâlâ buyurur: (Yâ Cebrâil, sen hemen,
Haber ver Habîbime onların hallerinden.)

Cibrîl, Resûlullah'ın huzûruna giderek,
Ümmetinin hâlini nakleder üzülerek.

O zaman Resûlullah, varır Arş-ı âlâya.
Ve secdeye kapanır Allahü teâlâya.

Rabbimiz buyurur ki: (Secdeden kalk ve iste!
Derhâl kabûl olunur, dileğin her ne ise.)

Arz eder ki: (Yâ rabbî, ümmetin âsîleri,
Ateşte yanıyorlar, pek fenâdır halleri.

Tek dileğim şudur ki kerem ve ihsânından,
Âzâd eyle onları Cehennem azâbından.)

Hak teâlâ buyurur: (Ey şefkati bol Resûl!
Ne ki benden istedin, indimde oldu makbûl.

Onlardan kim diyorsa, Lâ ilâhe illallah,
Çıkar hemen ateşten, bulsunlar Nâr’dan felâh.)

Oradan ayrılarak Resûl aleyhisselâm,
Cehenneme gelir ve “Mâlik”e verir selâm.

Mâlik, tâzim ederek kalkar hemen ayağa.
Gösterir Cehennemi Resûl-i Müctebâya.

Peygamber-i zîşânı görünce ehl-i îmân,
Hep birden Ona karşı ederler âh-u figân.

Derler: (Yâ Resûlallah, pek fenâdır hâlimiz.
Cehennem ateşinde yandı her yerlerimiz.)

O Server çok üzülüp, hemen bunun peşinden,
Kurtarır cümlesini Cehennem ateşinden.

Kâfirler görür görmez, onları böyle mesrûr,
Hayıflanır, üzülür, olurlar hep bî-huzûr.

Derler ki: (Keşke biz de, olsaydık ehl-i îmân,
Biz dahî onlar gibi kurtulsaydık buradan.)

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Fâideli Bilgiler) kitâbı üç kısımdan meydâna gelmiştir:

I.kısımda; Ma’lûmât-ı Nâfia (Fâideli Bilgiler), İslâm dîni hakkında kısa ve öz bilgiler; Ehl-i Sünnet i’tikâdı, islâmî ilimlerin ve fıkh âlimlerinin sınıflandırılması, İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe hazretlerinin hayâtı, Ehl-i Sünnet dışı bu inanç sistemi olan vehhâbîlik hakkında bilgi vardır.

II. kısımda; (Din Adamı Bölücü Olmaz) kitâbı vardır. Burada Mısırlı bir din adamı Reşid Rızânın bölücü yazılarına cevâb verilmekdedir. Ayrıca dört mezheb imâmı hakkında kısa bilgi verilmekdedir. Din adamı nasıl olmalıdır; Muhammed Ma’sûm-i Fârûkî hazretlerinin kaleminden anlatılmakdadır. Îmânda ve amelde bid’at konusu da geniş olarak îzâh edilmekdedir.

III. kısımda, (Doğruya İnan, Bölücüye Aldanma) kitâbı vardır. Birkaç dinde reformcunun bozuk düşüncelerine cevâb verilmekdedir. Cebriyye, Mu’tezîle ve Ehl-i Sünnet fırkalarının insanın yapdığı iş ve kaza-kader konusunda görüşleri; îmân yalnız inanmak mıdır, Kur’ân-ı kerîm tefsîri ve tercemeleri, Allah sevgisi ve Allah korkusu; İslâm dîninin kadına verdiği değer anlatılmakda, dinde reform yapmak istiyenlere cevâb verilmekdedir.

Seyyid Abdülhakîm Efendi “kuddise sirruh”, dört mezhebin inceliklerine, evliyâlığın yüksekliklerine vâkıf idi. Üniversite mensupları, fen ve devlet adamları, çözülemez sandıkları güç bilgileri sormaya gelir, sohbetinde, dersinde bir saat kadar oturunca, cevâbını alır, sormaya lüzum kalmadan, o bilgi ile doymuş olarak geri dönerdi. Teveccühünü, sevgisini kazananlar, sayısız kerâmetler görürdü. Çok mütevâzi, pek alçak gönüllü idi. Ben dediği hiç işitilmemişti. İslâm âlimlerinin adı geçtiği zaman, (Bizler o büyüklerin yanında hâzır olsak sorulmayız, gâib olsak aranmayız. Bizler o büyüklerin yazılarını anlayamayız. Ancak bereketlenmek için okuruz.) buyururdu. Halbuki kendisi bu bilgilerin mütehassısı idi.