Ayın ikiye ayrılması

“Peygamber-i zîşân”ın bir işâreti ile,
Gökyüzünde "Dolunay", ayrılmıştı ikiye.

"Velîd ibni Mugîre" ve "Ebû Cehil", bir gün,
Mübârek huzûruna gelerek o Resûl’ün,

Dediler: (Hakîkaten Peygambersen sen eğer,
Şu gökte duran ayı, ikiye ayırıver.)

Onlara buyurdu ki Peygamber Efendimiz:
(Eğer bunu yaparsam, îmân eder misiniz?)

Müşrikler, cevâbında hemen (Evet) deyince,
Peygamber Efendimiz, duâ etti hemence.

Ayın ondördü olup, Ay, “yuvarlak” idi tam.
Geldi halkın içine Resûl aleyhisselâm.

Mübârek parmağıyla işâret eyleyince,
“Ay” ikiye ayrıldı mûcize gereğince.

Yarısı Ebu Kubeys, yarısı Kuay Kıan,
Dağları üzerinde görünüverdi o an.

Bir müddet öyle durup, sonradan birleştiler.
Bu hâle, gözleriyle şâhid oldu müşrikler.

Bir kaçının ismini söyleyip Resûl o an,
Buyurdu: (Şâhid olun, ey filân ve ey filân!)

Sonra, müslümânlara seslenip bizâtihî,
Buyurdu: (Ey mü'minler, şâhid olun siz dahî!)

Müşrikler, mûcizeyi gördüler de âşikâr,
Yine inâtlarından ettiler onu inkâr.

Dediler: (Muhammed'in sihridir bu da artık.
Zîrâ kabûl eder mi bunu akıl ve mantık?

Eğer bu, Muhammed'in bir sihri değil ise,
Her yerden görülmüştür o zaman bu hâdise.

Başka yerlerden gelen insanlara soralım.
Onlar da görmüş müdür, bunu araştıralım.

Ayın bölündüğünü onlar da görmüş ise,
Deriz ki sihir değil, gerçektir bu hâdise.)

Onlar, aralarında konuşup böyle hemen,
Bunu araştırmaya başladılar âcilen.

Dışarıdan Mekke'ye gelenlere sordular.
Dışarıya adamlar gönderip sordurdular.

Her kime sordularsa onlar bu hâdiseyi,
Hepsi, gördüklerini söylediler bu şeyi.

Hep ittifak halinde dediler ki şöylece:
(Evet, ay iki parça olmuştu filân gece.

Ayın ondördü olup, tam “Tepsi gibi”ydi ay.
Hâdiseyi o gece gördük biz gâyet kolay.)

Her kime sordularsa bu şeyi o müşrikler.
Herbirinden, hep aynı cevâbı işittiler.

Ama inkâr ettiler yine bu mûcizeyi.
Halbuki gözleriyle görmüşlerdi bu şeyi.

İnkârcıların başı, “Ebû Cehil”di yine.
Başladı ifsâd eden inkârcı sözlerine.

Dedi: (Ebû Tâlib'in yetîminin bu sihri,
Başladı yerden sonra, göklere de te'sîri.)

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Fâideli Bilgiler) kitâbı üç kısımdan meydâna gelmiştir:

I.kısımda; Ma’lûmât-ı Nâfia (Fâideli Bilgiler), İslâm dîni hakkında kısa ve öz bilgiler; Ehl-i Sünnet i’tikâdı, islâmî ilimlerin ve fıkh âlimlerinin sınıflandırılması, İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe hazretlerinin hayâtı, Ehl-i Sünnet dışı bu inanç sistemi olan vehhâbîlik hakkında bilgi vardır.

II. kısımda; (Din Adamı Bölücü Olmaz) kitâbı vardır. Burada Mısırlı bir din adamı Reşid Rızânın bölücü yazılarına cevâb verilmekdedir. Ayrıca dört mezheb imâmı hakkında kısa bilgi verilmekdedir. Din adamı nasıl olmalıdır; Muhammed Ma’sûm-i Fârûkî hazretlerinin kaleminden anlatılmakdadır. Îmânda ve amelde bid’at konusu da geniş olarak îzâh edilmekdedir.

III. kısımda, (Doğruya İnan, Bölücüye Aldanma) kitâbı vardır. Birkaç dinde reformcunun bozuk düşüncelerine cevâb verilmekdedir. Cebriyye, Mu’tezîle ve Ehl-i Sünnet fırkalarının insanın yapdığı iş ve kaza-kader konusunda görüşleri; îmân yalnız inanmak mıdır, Kur’ân-ı kerîm tefsîri ve tercemeleri, Allah sevgisi ve Allah korkusu; İslâm dîninin kadına verdiği değer anlatılmakda, dinde reform yapmak istiyenlere cevâb verilmekdedir.

Seyyid Abdülhakîm Efendi “kuddise sirruh”, dört mezhebin inceliklerine, evliyâlığın yüksekliklerine vâkıf idi. Üniversite mensupları, fen ve devlet adamları, çözülemez sandıkları güç bilgileri sormaya gelir, sohbetinde, dersinde bir saat kadar oturunca, cevâbını alır, sormaya lüzum kalmadan, o bilgi ile doymuş olarak geri dönerdi. Teveccühünü, sevgisini kazananlar, sayısız kerâmetler görürdü. Çok mütevâzi, pek alçak gönüllü idi. Ben dediği hiç işitilmemişti. İslâm âlimlerinin adı geçtiği zaman, (Bizler o büyüklerin yanında hâzır olsak sorulmayız, gâib olsak aranmayız. Bizler o büyüklerin yazılarını anlayamayız. Ancak bereketlenmek için okuruz.) buyururdu. Halbuki kendisi bu bilgilerin mütehassısı idi.