Bu ümmetin üstünlüğü

“Peygamber Efendimiz”, o kıyâmet gününde,
Gelip durur günâhkâr ümmetinin önünde.

O an Hak teâlâdan şöyle bir nidâ gelir:
(Habîbim, ümmetini al ve hesâba getir.)

O zaman eshâbıyla, âlim ve velîleri,
İleri sürer hemen, şehîd ve sâlihleri.

Rabbimizden bir nidâ gelir ki: (Yâ Muhammed!
Ümmetinin tamâmı bunlardan mı ibaret?

Mutîleri getirdin, hani nerde âsîler?
Âlimleri getirdin, peki nerde zâlimler?

Sen, namâz kılanları getirdin buraya hep.
Peki kılmıyanları nerdedir şimdi acep?)

Arz eder ki: (Yâ rabbî, buyurduğun gibidir.
Ama onlar, yine de seni bir bilmişlerdir.

Onlar puta tapmadı, sana şirk koşmadılar.
Tevhîd üzere olup, küfürden hep kaçtılar.

Bağışla suçlarını işbu îmânlarına.
Lâyık görme onları Cehennem azâbına.)

Rabbimiz buyurur ki: (Ey benim Peygamberim!
Ümmetinin hepsine, şefkatim çoktur benim.

Ümmetini, kendime eylemişim muhâtab.
Onun için sorarım onlara bugün hesâb.

Onlarla söyleşmeyi sevmeseydim eğer ben,
Hep Cennete koyardım, hiç hesâba çekmeden.)

Bir gün de “Mîkâil”le “Cibrîl” aleyhisselâm,
Resûlullah'a gelip, verdiler önce selâm.

Sonra Cibrîl, Resûl’ün sarılıp örtüsüne,
Sevgi ve muhabbetle öpüp sürdü yüzüne.

Sorunca Resûl bunun hikmetini Cibrîl'den,
Mîkâil izin alıp, arz etti şöyle hemen:

Cebrâil, gelmek için huzûrunuza sizin,
Allahü teâlâdan istedi çokça izin.

Melekler, kendisine suâl eylediler ki:
(Çok izin istemenin sebebi nedir peki?)

Dedi ki: (Ben âşıkım Ona cân-ü gönülden.
Ve hiç duramıyorum kendisini görmeden.)

Yine Resûl-i ekrem, dünyâ ve âhirette,
Herkes için, rahmet ve berekettir elbette.

Rahmetinden, herkesin olur istifâdesi.
Hattâ kâfirlere de ulaşır fâidesi.

Şöyle ki, azâbları verilmez dünyâda pek.
Yâni tehir edilir, âhiret gününe dek.

Bir gün de, bir a'râbî gelip Efendimize,
Dedi: (Yâ Resûlallah, bir suâlim var size.

Öteki ümmetlere nisbeten bu ümmetin,
Üstünlüğü nasıldır, lütfedip îzâh edin.)

Buyurdular ki: (Benim, diğer Peygamberlerden,
Üstünlüğüm nasılsa, öyledir bu da aynen.)

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Fâideli Bilgiler) kitâbı üç kısımdan meydâna gelmiştir:

I.kısımda; Ma’lûmât-ı Nâfia (Fâideli Bilgiler), İslâm dîni hakkında kısa ve öz bilgiler; Ehl-i Sünnet i’tikâdı, islâmî ilimlerin ve fıkh âlimlerinin sınıflandırılması, İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe hazretlerinin hayâtı, Ehl-i Sünnet dışı bu inanç sistemi olan vehhâbîlik hakkında bilgi vardır.

II. kısımda; (Din Adamı Bölücü Olmaz) kitâbı vardır. Burada Mısırlı bir din adamı Reşid Rızânın bölücü yazılarına cevâb verilmekdedir. Ayrıca dört mezheb imâmı hakkında kısa bilgi verilmekdedir. Din adamı nasıl olmalıdır; Muhammed Ma’sûm-i Fârûkî hazretlerinin kaleminden anlatılmakdadır. Îmânda ve amelde bid’at konusu da geniş olarak îzâh edilmekdedir.

III. kısımda, (Doğruya İnan, Bölücüye Aldanma) kitâbı vardır. Birkaç dinde reformcunun bozuk düşüncelerine cevâb verilmekdedir. Cebriyye, Mu’tezîle ve Ehl-i Sünnet fırkalarının insanın yapdığı iş ve kaza-kader konusunda görüşleri; îmân yalnız inanmak mıdır, Kur’ân-ı kerîm tefsîri ve tercemeleri, Allah sevgisi ve Allah korkusu; İslâm dîninin kadına verdiği değer anlatılmakda, dinde reform yapmak istiyenlere cevâb verilmekdedir.

Seyyid Abdülhakîm Efendi “kuddise sirruh”, dört mezhebin inceliklerine, evliyâlığın yüksekliklerine vâkıf idi. Üniversite mensupları, fen ve devlet adamları, çözülemez sandıkları güç bilgileri sormaya gelir, sohbetinde, dersinde bir saat kadar oturunca, cevâbını alır, sormaya lüzum kalmadan, o bilgi ile doymuş olarak geri dönerdi. Teveccühünü, sevgisini kazananlar, sayısız kerâmetler görürdü. Çok mütevâzi, pek alçak gönüllü idi. Ben dediği hiç işitilmemişti. İslâm âlimlerinin adı geçtiği zaman, (Bizler o büyüklerin yanında hâzır olsak sorulmayız, gâib olsak aranmayız. Bizler o büyüklerin yazılarını anlayamayız. Ancak bereketlenmek için okuruz.) buyururdu. Halbuki kendisi bu bilgilerin mütehassısı idi.