Bir tabak yemek

Resûl’e Peygamberlik ilk teblîğ edilince,
İnsanları islâma çağırırdı gizlice.

Lâkin tek tük, nâdiren inanan oluyordu.
“Üç yıl”da îmân eden, sâdece "Otuz" oldu.

Bir müddet sonra ise, gelmişti ki bir âyet,
Meâlen, (Akrabânı islâma eyle dâvet.)

O Server, yapmak için Rabbinin bu emrini,
Yakın akrabâsının çağırdı herbirini.

Onlar, “Ebû Tâlib”in geldiğinde evine,
Sâdece “bir kap” yemek getirdi önlerine.

“Besmele” söyliyerek önce yedi kendisi.
Ve (Buyurun!) deyince, başladı sonra hepsi.

Yemek "Bir" kişilikti, onlar "Kırk" kişiydi tam.
Hepsi yiyip doydular, eksilmedi hiç taâm.

Onlar, bu mûcizeyi gördüler birer birer.
Yine de îmân ile şereflenemediler.

"Ebû Hüreyre" dahî, anlatır ki: (Bir harpte,
Çok şiddetli bir açlık başladı sahâbede.

Yoktu hiç birisinde yiyecek bir lokmacık.
Herkes, açlık içinde kıvranıyordu artık.

O sıkışık zamanda, bana bakıp o Server,
(Yiyecek bir şey var mı?) diye suâl ettiler.

(Az miktârda hurma var) diye arz edince ben,
Bana buyurdular ki: (Onları getir hemen.)

Getirdim, o hurmadan tek “Bir avuç” aldılar.
Bir serginin üstüne, elleriyle yaydılar.

Sonra, bereket için bir duâ eyledi ve,
Buyurdu ki: (On kişi çağır gelsin yemeğe.)

Çağırdım, geldiler ve yediler o hurmadan.
(On kişi daha çağır) buyurdular sonradan.

Çağırdım, onlar dahî gelip yiyip doydular.
Sonra, (On kişi daha dâvet et) buyurdular.

Böylece onar onar çağırdım gâzileri.
Gelip, doyana kadar yiyip gitti her biri.

Hiç yemiyen kalmadı bu islâm ordusunda.
(Koyduğun hurmaları al) buyurdu sonunda.

Zâten “Bir avuç” kadar hurmaydı getirdiğim.
O hurmaları alıp, tekrâr eve ilettim.

Onları, senelerce hem yedik, hem yedirdik.
Dağıttık sağa sola, yine bitiremedik.

"Enes bin Mâlik" dahî, rivâyet eder ki hem:
Bir miktâr yemek yaptı vâlidem Ümmü Süleym.

Götürüp arz eyledim Resûl-i kibriyâya.
Buyurdu ki: (Yâ Enes, onu koy da oraya.

Git, filân filân ile, kime rastlarsan eğer,
Söyle, yemek yemeye bizim eve geleler.)

Tam "Üçyüz" kişi geldi yemek ziyâfetine.
Hepsi “bir tabak” idi, kâfî geldi hepsine.

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Fâideli Bilgiler) kitâbı üç kısımdan meydâna gelmiştir:

I.kısımda; Ma’lûmât-ı Nâfia (Fâideli Bilgiler), İslâm dîni hakkında kısa ve öz bilgiler; Ehl-i Sünnet i’tikâdı, islâmî ilimlerin ve fıkh âlimlerinin sınıflandırılması, İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe hazretlerinin hayâtı, Ehl-i Sünnet dışı bu inanç sistemi olan vehhâbîlik hakkında bilgi vardır.

II. kısımda; (Din Adamı Bölücü Olmaz) kitâbı vardır. Burada Mısırlı bir din adamı Reşid Rızânın bölücü yazılarına cevâb verilmekdedir. Ayrıca dört mezheb imâmı hakkında kısa bilgi verilmekdedir. Din adamı nasıl olmalıdır; Muhammed Ma’sûm-i Fârûkî hazretlerinin kaleminden anlatılmakdadır. Îmânda ve amelde bid’at konusu da geniş olarak îzâh edilmekdedir.

III. kısımda, (Doğruya İnan, Bölücüye Aldanma) kitâbı vardır. Birkaç dinde reformcunun bozuk düşüncelerine cevâb verilmekdedir. Cebriyye, Mu’tezîle ve Ehl-i Sünnet fırkalarının insanın yapdığı iş ve kaza-kader konusunda görüşleri; îmân yalnız inanmak mıdır, Kur’ân-ı kerîm tefsîri ve tercemeleri, Allah sevgisi ve Allah korkusu; İslâm dîninin kadına verdiği değer anlatılmakda, dinde reform yapmak istiyenlere cevâb verilmekdedir.

Seyyid Abdülhakîm Efendi “kuddise sirruh”, dört mezhebin inceliklerine, evliyâlığın yüksekliklerine vâkıf idi. Üniversite mensupları, fen ve devlet adamları, çözülemez sandıkları güç bilgileri sormaya gelir, sohbetinde, dersinde bir saat kadar oturunca, cevâbını alır, sormaya lüzum kalmadan, o bilgi ile doymuş olarak geri dönerdi. Teveccühünü, sevgisini kazananlar, sayısız kerâmetler görürdü. Çok mütevâzi, pek alçak gönüllü idi. Ben dediği hiç işitilmemişti. İslâm âlimlerinin adı geçtiği zaman, (Bizler o büyüklerin yanında hâzır olsak sorulmayız, gâib olsak aranmayız. Bizler o büyüklerin yazılarını anlayamayız. Ancak bereketlenmek için okuruz.) buyururdu. Halbuki kendisi bu bilgilerin mütehassısı idi.