Ben Hükümdar Değilim

“Peygamber Efendimiz” mütevâzı idi pek.
Ayrıca çok heybetli ve sevimliydi gâyet.

Kendisi mütevâzı davranmasaydı eğer,
Râhat oturamazdı yanında hiç kimseler.

Bir gün, bir kimse geldi “Allahın Resûlü”ne.
Terlemeye başladı baktığında yüzüne.

Onun sıkıldığını görünce Resûl hemen,
Buyurdu ki: (Sıkılma, hükümdâr değilim ben.

Ben, kurumuş et yiyen bir kadının oğluyum.
Herkes gibi yer içer, yorulup otururum.)

İşitince Resûl’ün o böyle dediğini,
Korkusu zâil olup, açabildi derdini.

Kapıcısı, bekçisi bulunmazdı ayrıca.
Herkes, gelip derdini anlatırdı râhatça.

Öyle hayâ sâhibi idi ki Resûl yine,
Konuştuğu kimsenin, bakmazdı hiç yüzüne.

Allahü teâlâdan çok fazla korkuyordu.
(En fazla korkanınız, benim) buyuruyordu.

Ve buyurur idi ki: (Benim gördüğümü, siz,
Görseydiniz, çok ağlar, gâyet az gülerdiniz.)

Havada bulut görse, der idi ki derakap:
(Yâ rabbî, bu bulutu gönderme bize azâb.)

Ve yine kuvvetli bir rüzgâr esince dahî,
Derdi: (Bize hayırlı rüzgâr ver yâ ilâhî!)

Gök gürleyince ise, derdi ki yalvararak:
(Yâ rabbî, azâbınla eyleme bizi helâk.)

O server, bu dünyâya vermedi aslâ gönül.
Bu fânîye, zerrece eylemedi temâyül.

Allah, (İste vereyim) buyurdu kendisine.
O, dünyâ servetini istemedi hiç yine.

Mîrâc'da, Cennetlere girip gezdi o kadar.
Lâkin o nîmetlere etmedi tek bir nazar.

Hiç doyuncaya kadar yediği görülmedi.
Ekmeğine “Sirke”yi katık eder ve yerdi.

Bâzan da “Hurma” yâhut, yalnız “Zeytinyağı”nı,
Katık edip yiyerek, doyururdu karnını.

Hiç katıksız yer idi ekmeğini bâzan da.
Zîrâ bulamıyordu onu çoğu zaman da.

Evinde, iki üç ay, hiç yemek pişmediği,
Ve olurdu sâdece, “Süt” ve “Hurma” yediği.

Vefât ettiği zaman, zırhı, bir yehûdîde,
Az arpa karşılığı bulunmuştu rehinde.

Peygamber-i zîşân'ın, herhangi bir yemeği,
Aslâ görülmemiştir sevip beğenmediği.

Eve geldiği zaman, yerdi yemek var ise.
Yâhut oruç tutardı, “Yemek yok” denilirse.

Suyu, “Besmele” ile, üç yudumda içerdi.
Sonra, “Elhamdülillah” der ve duâ ederdi.

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Herkese Lâzım Olan Îmân) kitâbı dört kısımdan meydâna gelmiştir:

I. kısım; Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin (İ’tikâdnâme) kitâbının tercemesidir. (Hadîs-i Cibrîl) adı verilen; islâmın beş şartını ve îmânın altı şartını anlatan bir hadîs-i şerîfin açıklamasıdır. Ayrıca Şerefüddîn Yahyâ Münîrinin iki mektûbu, Allahü teâlâ vardır, birdir, konuları vardır.

II. kısım; (Müslimânlık ve Hıristiyanlık) kitâbıdır. Burada Peygamberler, kitâblar, dinler, (Yehûdîlik, hıristiyanlık ve islâmiyyet) hakkında bilgi verilmekde, Hakîkî bir müslimân olmanın şartları açıklanmakda, müslimânlığa hayran olanların sözleri ile, (42) tane başka din mensûbu iken islâmiyyeti seçen zâtların hayâtları anlatılmakdadır.

III. kısım; (Kur’ân-ı Kerîm ve Bugünkü Tevrât ve İncîller) kitâbıdır. Burada, bugünkü Tevrât ve İncîller hakkında bilgi verilmekde, Kitâb-ı Mukaddesdeki hatâlar îzâh edilmekde, Kur’ân-ı Kerîmin son ve değişmiyen kitâb olduğu ilmî olarak anlatılmakdadır. Ayrıca Muhammed aleyhisselâmın mu’cîzeleri, fazîletleri, güzel ahlâk ve âdetleri anlatılmakdadır.

IV. kısım; (İslâm Dîni ve Diğer Dinler) kitâbıdır. Burada islâm dîninin vahşet dîni olmadığı, hakîkî müslimânın câhil olmadığı, ilkel dinler, semâvî dinler, islâmiyyetde felsefe olamıyacağı konuları açıklanmakdadır.

Resûlullah efendimiz "sallallahü aleyhi ve sellem", onun geleceğini müjdelemişti. İmâm-ı Süyûtî (Cem'ul cevâmi') kitabında, bu hadis-i şerifi, İbni Mes'ûd Abdürrahman ibni Yezîdden, O da Hazret-i Câbirden rivayet ederek bildiriyor: (Ümmetimden Sıla isminde biri gelir. Onun şefaati ile, çok çok kimseler Cennete girer.) (Sıla), birleştirici demektir. Tasavvufu fıkh bilgileri ile birleştirdiği için bu ism, İmâm-ı Rabbânî hazretlerine verildi. Zamanın âlimleri, Ona bu ism ile hitâb eylediler. Kendisi de, oğlu Muhammed Mâsuma yazdığı bir mektûbda, (Beni iki derya arasında sıla yapan Rabbime hamd ederim) diye buyurmaktadır.